گرایش فزاینده به استفاده از روش های ترکیبی در رساله های دکتری، نگرانی درباره استفاده مناسب از این روش ها در تحقیقات علوم اجتماعی و رفتاری را مطرح ساخته است. این پژوهش توصیفی با هدف بررسی رویکرد، طرح و روش های پژوهش به کار رفته در رساله های دکتری مدیریت آموزشی و آموزش عالی در دهه اخیر (1390-1400) انجام شده است. در راستای پاسخگویی به سؤالات پژوهش، چکیده و فصل سوم 85 رساله دکتری پایان یافته در بازه زمانی فوق بررسی شد. یافته های پژوهش نشان می دهد نزدیک به سه چهارم (در مجموع 73 درصد) پژوهش ها با هدف ارائه الگو و مدل و 63 درصد آن ها بر مبنای رویکرد ترکیبی اکتشافی متوالی انجام شده اند. همچنین در 60 درصد موارد از طرح نظریه زمینه ای در مرحله کیفی و همبستگی چند متغیری در مرحله کمی پژوهش استفاده شده است. نتایج پژوهش ضمن ارائه دلالت های برای تدریس روش های پژوهش کمی، کیفی و ترکیبی در دوره دکتری، لزوم نوآوری در طرح های پژوهش مورد استفاده در رساله های دکتریِ رشته های علوم رفتاری را خاطر نشان می سازد.

هدف از این مقاله تحلیل درآمدهای نفتی و مالیاتی در اقتصاد ایران است. بدین منظور، با استفاده از رویکرد تعادل عمومی پویای تصادفی، یک الگو برای اقتصاد صادرکننده نفت شبیه سازی گردید. در بخش منابع درآمدی دولت، سعی شد تا با وارد کردن درآمدهای نفتی و مالیاتی در مدل، وجود راهکارهای لازم جهت برطرف کردن خلاء های موجود در ساختار نظام مالیاتی مورد بررسی قرار گیرد. تخمین پارامترهای مدل بر اساس روش بیزین و با استفاده از نرم افزار داینر (Dynare) تحت نرم افزار متلب (MATLAB) بر اساس روش مونت کارلو با زنجیره مارکوف در قالب الگوریتم متروپلیس-هستینگز و با استفاده از داده های تعدیل فصلی دوره زمانی 96-1368 انجام گرفت. به منظور تحلیل شوک، دو سناریو طراحی شد. در سناریو اول، فرض شد که دولت درآمد نفتی دارد و تمامی درآمدهای نفتی توسط دولت خرج می شود و دولت اتکایی به درآمد مالیاتی ندارد. در سناریو دوم، فرض می شود که 40 درصد از درآمدهای نفتی دولت به صندوق توسعه تزریق شده و درصدی از آن به عنوان تسهیلات به بخش های تولیدی تخصیص پیدا کرده و دولت با اتکا بیشتر به انواع درآمدهای مالیاتی هزینه های خود را تأمین می کند. نتایج بیانگر این می باشد که شوک مالیاتی و نفتی، یعنی کاهش وابستگی به نفت و اتکا به درآمدهای مالیاتی در کوتاه مدت تأثیر منفی بر متغیرهای کلان اقتصادی دارد اما در بلند مدت، با افزایش درآمدهای مالیاتی میزان تولید و به تبع آن، سرمایه گذاری، مصرف، اشتغال در اقتصاد افزایش یافته است.

در یک منطقه بسته به شرایط موجود معمولاروش های مختلف آبیاری اجرا می شوند که هر روش مزایا و معایبی دارد و بایستی مورد بررسی و ارزیابی قرار گیرد و بهترین روش با توجه به شرایط آب وهوا، خاک، محصول، توپوگرافی و غیره تعیین گردد. جهت ارزیابی یک پروژه به معیارهای ارزیابی نیاز است تا بتوان عملکرد آبیاری در مزرعه را با عدد و رقم بیان نمود و این معیارها ابزار مقایسه ای برای روش های مختلف آبیاری است. با ارزیابی فنی دو روش آبیاری علاوه بر استفاده از نتایج آن جهت بالا بردن راندمان آبیاری، بهبود مدیریت مزرعه جهت استفاده بهینه آب و مقایسه روش های مختلف آبیاری و میزان سودمندی هر روش بسته به شرایط محیطی مشخص می شود. هدف از اجرای این طرح مقایسه روش های آبیاری بارانی سنترپیوت و شیاری ازنظرعملکرد، بازده وعوامل موثر درآبیاری و در نتیجه ارایه یک راه حل برای استفاده مفید از آب آبیاری بود. جهت نیل به این هدف ابتدا کلیه مشخصات خاک و گیاه محل طرح و همچنین کلیه عوامل لازم جهت طراحی تعیین گردید. جهت ارزیابی روش آبیاری شیاری چهار کرت آزمایشی که هر کدام از کرتها شامل پانزده شیار بود انتخاب گردید. در ورودی و خروجی هریک، از یک پارشال فلوم برای اندازه گیری دبی نصب شد. در هر آبیاری با توجه به عمق کرتها توسعه ریشه SMD به روش وزنی وMAD تعیین شدند. معادله نفوذ با توجه به داده های اندازه گیری شده دبی جریان و زمان پیشروی تعیین شد و با توجه به معادله نفوذ و زمان تماس آب با خاک، مقادیر عمق نفوذ آب در خاک تعیین شد. آن گاه با توجه به اطلاعات به دست آمده عوامل عملکرد روش ها شامل CU,AELQ,PELQ,DU و تلفات کل آب تعیین گردیدند. در ارزیابی روش آبیاری بارانی یا سنترپیوت ابتدا روش برای شرایط گیاهی و خاکی منطقه طراحی گردید و با وضعیت موجود مقایسه شد. آنگاه برای ارزیابی در چهار ردیف شعاعی قوطی های نمونه برداری به فواصل 6 متر قرار داده شدند و سپس کلیه عوامل لازم جهت ارزیابی تعیین گردیدند و سپس با تحلیل داده های صحرایی عوامل ارزیابی محاسبه شدند. آنگاه روش های آبیاری سنترپیوت و شیاری از نظر عوامل موثر آبیاری مورد مقایسه قرارگرفته و نتایج زیر حاصل گردید. حجم آب آبیاری در روش شیاری 13615 متر مکعب در هکتار و در روش سنترپیوت 9184 مترمکعب درهکتار و نیاز آبی گیاه ذرت 6890 متر مکعب در هکتار اندازه گیری و برآورد گردید. بنابراین صرفه جویی آب در روش سنترپیوت نسبت به روش شیاری 34 درصد یا 4631 مترمکعب در هکتار می باشد. متوسط PELQ در طول فصل زراعی برای روش سنترپیوت و شیاری به ترتیب 79 و 69.5 درصد به دست آمد. متوسط AELQ درطول فصل زراعی برای روش های آبیاری با سنترپیوت و شیاری به ترتیب 75.8 و 56.8 درصد شد. مقادیر DU در طول فصل زراعی برای روش های سنترپیوت و شیاری به ترتیب 84 و 91 درصد گردید. تجزیه و تحلیل عوامل ارزیابی نشان دادند که روش سنترپیوت از کارآیی خوبی برخوردار نبوده و در ضمن مقادیر نسبتا کم DU و PELQ به علت عدم مطابقت شرایط کارکرد و طراحی ماشین آبیاری (سنترپیوت) بوده است. اختلاف زیاد بین بازده بالقوه و واقعی به دست آمد که نمایانگر ضعف مدیریت در هر دو روش آبیاری می باشد.

در این پژوهش ژرفای بهینه آب آبیاری برای گیاه ذرت، در روش آبیاری بارانی، در منطقه باجگاه (در 15 کیلومتری شیراز)، در شرایط مختلف حداکثر محصول، محدودیت زمین و محدودیت آب تعیین گردیده است.نتایج بیانگر آن است که در حداکثر محصول، ژرفای بهینه آب آبیاری برابر 77 سانتی متر، در شرایط محدودیت زمین، به علت کم بودن هزینه آب و حساسیت زیاد گیاه ذرت نسبت به آب، ژرفای بهینه آب آبیاری برابر 76.8 سانتی متر، و در شرایط محدودیت آب، ژرفای بهینه آب آبیاری برابر 73.4 سانتی متر به دست می آید. در شرایط محدودیت آب، برای بیشترین سود دهی از کشت ذرت، فقط تا 4.7 درصد از آب را نسبت به مصرف آن در حداکثر محصول می توان صرفه جویی نمود.

کمبود آب مهم ترین عامل محدود کننده تولیدات زراعی در مناطق خشک و نیمه خشک ایران است. کاربرد کم آبیاری موجب بازده بالای مصرف آب با منابع آبی موجود می شود. در این مقاله روشهای فصلی و درون فصلی برای کم آبیاری سورگم (نوعی ذرت علوفه ای ) مقایسه شدند. داده ها کم آبیاری برای این پژوهش در منطقه باجگاه با شرایط نیمه خشک واقع در 16 کیلومتری شمال شیراز (جنوب جمهوری اسلامی ایران) جمع آوری شد. توزیع زمانی آب کاربردی در روش فصلی منظور نگردید و تحلیل نسبت هزینه به درآمد بر اساس توابع تولید و هزینه فصلی انجام شد. در روش درون فصلی تصمیم گیری بر اساس تخصیص آب در مراحل مختلف رشد گیاه انجام شد. نتایج نشان داد که در میزان کاهش بهینه آب تفاوت هایی بین دو روش وجود دارد. در روش فصلی با مقادیر مختلف قیمت آب مقدار ثابتی برای کاهش بهینه آب (18%) بدست آمد، در حالیکه روش درون فصلی مقدار بالاتری از کاهش بهینه آب (23%) را برای قیمت آب 10 ریال در متر مکعب ارایه داد که ممکن است منجر به مصرف اقتصادی تر آب شود. به هر حال نتایج حاصل از روش درون فصلی به قیمت واحد آب حساس بوده و در مقادیر بالای قیمت واحد آب، مقدار مجاز کاهش مصرف آب در این روش از روش فصلی کمتر است. نتایج حاصله از این پژوهش تفاوت بین روشهای فصلی و درون فصلی را که در پژوهش قبلی برای ذرت بدست آمده است تایید می کند. در ضمن اختلافات اساسی بین نتایج حاصل برای سورگم و ذرت در روشهای فصلی و درون فصلی وجود دارد.

جنبه های مهندس برای برنامه ریزی آب که بایستی موجب مصرف کار آمدتر منابع آبی موجود شود به تدریج محدود می شود. در این پژوهش، روش های فصلی و درون فصلی برای کم آبیاری ذرت در ناحیه نیمه خشک باجگاه واقع در 16 کیلومتری شمال شیراز در منطقه جنوب جمهوری اسلامی ایران مقایسه شدند. در روش فصلی ، توزیع زمانی مصرف آب در دوره های مختلف رشد منظور نمی شود، بنابراین، تحلیل هزینه و در آمد تنها براساس نتایج سالانه انجام می شود. از طرف دیگر، در روش درون فصلی، قاعده تصمیم گیری برای اختصاص آب آبیاری در دوره های مختلف رشد به کار گرفته می شود. نتایج نشان داد که روش درون فصلی، کاهش آب مصرفی بیشتری را مجاز می داند که منجر به استفاده اقتصادی تر از آب می شود. تاکنون چنین مقایسه ای بین این دو روش گزارش نشده است.

به منظور ارزیابی سیستم آبیاری قطره ای و مقایسه آن با آبیاری سطحی، آزمایشی به صورت استریپ اسپلیت پلات در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. تیمارها شامل 12 ترکیب سطوح 3 فاکتور شامل دو طول 90 و 120 متر نوار به عنوان فاکتور افقی و دو دور آبیاری براساس 25 و 40 میلیمتر تبخیر از تشتک به عنوان فاکتور عمودی و تیمار فاصله لترال با سه سطح 0.5، 0.6 و 0.7 متر به عنوان کرت فرعی روی محصول گندم در ایستگاه تحقیقات کشاورزی اسلام آباد کرمانشاه در سال زراعی 82-1381 اجرا شد. عملکرد محصول، یکنواختی پخش آب و ارزیابی اقتصادی سیستم آبیاری قطره ای و سطحی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج تجزیه آماری از بین ترکیبات مختلف، تیمار 70-40-90 (فاصله نوارها، درصد نیاز آبی، طول لترال) را با بیشترین عملکرد ترکیب تیماری برتر نشان داد. تحلیل اقتصادی دو روش آبیاری نشان داد هر چند نسبت منفعت به هزینه در آبیاری سطحی بیشتر از آبیاری قطره ای بدست آمد، اما بهره وری مصرف آب به ازای هر واحد آب مصرفی در آبیاری قطره ای (2.57) در مقایسه با روش سطحی (1.38) حدود دو برابر بود. نتایج این آزمایش اجرایی بودن روش آبیاری قطره ای درگندم را به خوبی نشان داد. با توجه به وسیع بودن آزمایش و اکتفا نکردن به شرایط مرسوم آزمایشات تحقیقاتی، نتایج این بررسی با اطمینان بسیار بیشتری قابل تعمیم خواهد بود. براساس این نتایج و سایر مزایای این سیستم های شامل صرفه جویی در منابع و مدیریت بهتر، ارزان تر و قابل کنترل تر گسترش این سیستم ها قابل توصیه می باشد.

آبیاری سطحی سنتی به دلیل سادگی آن یکی از روش های معمول آبیاری می باشد. در این روش با برداشتن قسمتی از دیواره کانال انتقال، آب وارد جویچه ها می گردد اما گاهی اوقات نیز برای این کار از سازه ساده ای به نام سیفون استفاده می شود. این تحقیق جهت ارزیابی و مقایسه دو روش آبیاری سطحی سنتی و سازه ای(سیفون) در سال زراعی 1396 در ایستگاه تحقیقات کشاورزی مغان انجام گردیده است. به این منظور دوقطعه زمین انتخاب و در قطعه اول از روش سطحی سنتی و در قطعه دوم از سازه سیفون در کشت ذرت استفاده شد. نتایج تحقیقات نشان-داد در ده نوبت آبیاری انجام شده آب مصرفی در روش سازه ای 1251 مترمکعب کمتر از روش سنتی می باشد. همچنین متوسط سرعت پیشروی آب در طول فاروها در روش آبیاری سازه ای 18/0 متر در دقیقه بیشتر از روش سنتی می باشد. مقادیر کارایی مصرف آب و راندمان آبیاری نیز به ترتیب در روش آبیاری سنتی برابر 01/1 و 61 درصد و در روش آبیاری سازه ای برابر 2/1 و 71 درصد تعیین گردید و عملکرد تولید محصول در دو روش نیز تقریبا یکسان به دست آمد. در مجموع می توان چنین بیان نمود که علی رغم برابری عملکرد محصول، روش آبیاری سازه ای به دلیل صرفه جویی در مصرف آب و افزایش راندمان آبیاری نسبت به روش سنتی برتری دارد.